Dinsdag en woensdag was het dan zover we hebben een tyfoon meegemaakt, genaamd Kuppo. Het stormde enorm en het was bar en boos buiten. Er zijn voortdurend waarschuwingsmededelingen op tv en er worden mededelingen gedaan over scholen en overheidsgebouwen of die open gaan en als ze open gaan wanneer dat dan zou kunnen gebeuren. Vanuit ons appartement zag je de koppen op het water en de boten lagen allemaal afgemeerd in de speciaal aangelegde tyfoonhaven. De scholen en overheidsgebouwen bleven woensdag gesloten en ook de winkels en het leven op straat kwam heel langzaam in de loop van de dag weer op gang.
Orla een Ierse vrouw waar ik al een paar weken mee optrek woont in een ander appartementencomplex hier in Shenzhen op de 11de etage en zij vertelde dat hun flat helemaal heen en weer stond te zwiepen.
Ondertussen komt er weer een tyfoon deze kant op maar dan zijn we op vakantie.
Vanmiddag om 17.00 uur vertrekken we vanaf Hong Kong voor een weekje vakantie naar Bali. We komen om 22.10 uur aan op Bali.
Door de drukke werkzaamheden van Theo hier in Shenzhen hebben we de vakantie een beetje ingekort en vertrekken we rechtstreeks naar Bali. Maandag 28 september gaan we weer naar "ons huis” in Bandung. Vanaf dan ga ik jullie weer vertellen wat we allemaal meegemaakt hebben en hoe mooi bruin we zijn geworden.
zaterdag 19 september 2009
donderdag 10 september 2009
Pak Tatang en gemene taxichauffeurs.
Afgelopen vrijdag heb ik Pak Tatang van de pier waar de ferry aanlegt afgehaald. Nu klinkt dit gemakkelijk maar dat valt tegen. Pak Tatang is een Indonesiër die van de afdeling van Theo in Bandung hier in Shenzhen komt helpen. Ik kende hem niet en dus is dat een extra handicap. Als hint had ik van Theo te horen gekregen dat hij 2 voortanden mist, maar ja niet iedereen heeft zijn mond open.
De ferry is nogal groot en er kunnen heel erg veel mensen mee vervoerd worden. Ik was op een plek gaan staan waar ik hem niet kon missen. Maar dan komen er allemaal Aziaten van die boot. Normaal gesproken is het meestal niet zo druk maar deze boot zat vol met Japanners en een grote groep Indiërs en natuurlijk Chinezen, Koreanen en Singporezen. Nou wonen wij toch al een tijdje hier in Azië maar het is nog steeds heel erg moeilijk om te zien waar ze vandaan komen en wat hun nationaliteit is.
Ik had natuurlijk 1 geluk ik ben blank en Pak Tatang wist dat ik hem stond op te wachten. Aangezien er verder geen enkele blanke stond te wachten was het voor hem niet moeilijk om uit die grote groep Aziaten op mij af te stappen en te vragen: “Mrs. Titia?” Yes!!! Ik had hem gevonden of eigenlijk hij mij.
We zijn in een taxi gestapt en omdat de ferrypier niet ver van het hotel is, willen de taxichauffeurs je eigenlijk niet in hun auto hebben (verdienen ze te weinig). Maar deze stemde er mee in en begon te rijden nadat hij mijn briefje met de naam van het hotel had gelezen. Ik merkte direct dat hij een omweg ging rijden en zat me al weer aardig op te vreten. Het komt wel vaker voor dat ze denken:”oh een blanke snapt er toch niks van we rijden wel een eindje om”. Ondertussen zat Tatang honderd uit te praten over Agus, want die had hem naar het vliegveld in Jakarta gebracht en natuurlijk veel over ons verteld. Ik maakte Tatang duidelijk dat de chauffeur verkeerd aan het rijden was en ik even moest ingrijpen.
De chauffeur reed heel langzaam en deed net of hij iets aan het zoeken was. Ik maakte hem duidelijk met gebaren dat hij rechtdoor moest rijden en dan linksaf, waardoor hij weer op de weg terecht kwam die hij eigenlijk direct had kunnen nemen. Toen hij door had dat ik wist waar ik was en waar ik naartoe moest, gaf hij ineens een dot gas en reeds feilloos naar het hotel. Ondertussen zag ik ook dat hij zijn meter niet aangezet had en ook daarmee wilde hij me dus beduvelen. Nu weten we ondertussen aardig wat een ritje ongeveer kost, dus ik zat er al helemaal klaar voor toen we bij het hotel gearriveerd waren. Hij riep iets en ik had het geldbedrag waar ik zeker van was dat hij niet meer van mij zou krijgen al klaar en gaf hem dat. Hij was direct stil en durfde volgens mij niets meer te zeggen (had ook geen zin, versta hem toch niet). Sommige taxichauffeurs zijn erg gemeen en proberen je zeker een poot uit te draaien.
Ik had met Theo afgesproken dat ik Tatang nog in Shenzhen zou rondleiden en naar een supermarkt met hem zou gaan om boodschappen te gaan kopen.
Nou is hij moslim en mag dus geen varkensvlees hebben en de Chinezen zijn gek op varkensvlees. Het was dan ook heel erg moeilijk om voor hem producten te vinden die hij wel kon eten. Het leuke was dat hij dacht wel aan het personeel in de winkel iets te kunnen vragen, maar dat valt heel erg tegen vanwege de taal en wat ik merkte was dat de Chinezen in de winkel dachten dat hij een Chinees was. Dat deed me heel erg goed, want daaruit blijkt wel dat het moeilijk te zien is, waar ze vandaan komen.
De ferry is nogal groot en er kunnen heel erg veel mensen mee vervoerd worden. Ik was op een plek gaan staan waar ik hem niet kon missen. Maar dan komen er allemaal Aziaten van die boot. Normaal gesproken is het meestal niet zo druk maar deze boot zat vol met Japanners en een grote groep Indiërs en natuurlijk Chinezen, Koreanen en Singporezen. Nou wonen wij toch al een tijdje hier in Azië maar het is nog steeds heel erg moeilijk om te zien waar ze vandaan komen en wat hun nationaliteit is.
Ik had natuurlijk 1 geluk ik ben blank en Pak Tatang wist dat ik hem stond op te wachten. Aangezien er verder geen enkele blanke stond te wachten was het voor hem niet moeilijk om uit die grote groep Aziaten op mij af te stappen en te vragen: “Mrs. Titia?” Yes!!! Ik had hem gevonden of eigenlijk hij mij.
We zijn in een taxi gestapt en omdat de ferrypier niet ver van het hotel is, willen de taxichauffeurs je eigenlijk niet in hun auto hebben (verdienen ze te weinig). Maar deze stemde er mee in en begon te rijden nadat hij mijn briefje met de naam van het hotel had gelezen. Ik merkte direct dat hij een omweg ging rijden en zat me al weer aardig op te vreten. Het komt wel vaker voor dat ze denken:”oh een blanke snapt er toch niks van we rijden wel een eindje om”. Ondertussen zat Tatang honderd uit te praten over Agus, want die had hem naar het vliegveld in Jakarta gebracht en natuurlijk veel over ons verteld. Ik maakte Tatang duidelijk dat de chauffeur verkeerd aan het rijden was en ik even moest ingrijpen.
De chauffeur reed heel langzaam en deed net of hij iets aan het zoeken was. Ik maakte hem duidelijk met gebaren dat hij rechtdoor moest rijden en dan linksaf, waardoor hij weer op de weg terecht kwam die hij eigenlijk direct had kunnen nemen. Toen hij door had dat ik wist waar ik was en waar ik naartoe moest, gaf hij ineens een dot gas en reeds feilloos naar het hotel. Ondertussen zag ik ook dat hij zijn meter niet aangezet had en ook daarmee wilde hij me dus beduvelen. Nu weten we ondertussen aardig wat een ritje ongeveer kost, dus ik zat er al helemaal klaar voor toen we bij het hotel gearriveerd waren. Hij riep iets en ik had het geldbedrag waar ik zeker van was dat hij niet meer van mij zou krijgen al klaar en gaf hem dat. Hij was direct stil en durfde volgens mij niets meer te zeggen (had ook geen zin, versta hem toch niet). Sommige taxichauffeurs zijn erg gemeen en proberen je zeker een poot uit te draaien.
Ik had met Theo afgesproken dat ik Tatang nog in Shenzhen zou rondleiden en naar een supermarkt met hem zou gaan om boodschappen te gaan kopen.
Nou is hij moslim en mag dus geen varkensvlees hebben en de Chinezen zijn gek op varkensvlees. Het was dan ook heel erg moeilijk om voor hem producten te vinden die hij wel kon eten. Het leuke was dat hij dacht wel aan het personeel in de winkel iets te kunnen vragen, maar dat valt heel erg tegen vanwege de taal en wat ik merkte was dat de Chinezen in de winkel dachten dat hij een Chinees was. Dat deed me heel erg goed, want daaruit blijkt wel dat het moeilijk te zien is, waar ze vandaan komen.
woensdag 2 september 2009
Aardbeving in Bandung.
De aardbeving die vandaag in Indonesië heeft plaatsgevonden was enorm goed te voelen in Bandung. Carol meldde net dat ze nog nooit zo'n krachtige meegemaakt en gevoeld had en dat het heftig was.
Met Agus, Lilis en Ibu Yayah en hun familie is het allemaal goed. Lilis is vanmiddag nog even naar ons huis gegaan om te kijken of er ook schade was, maar ze heeft niets kunnen constateren. Het Vialis gebouw daarentegen heeft toch wat scheuren in het gebouw. Ook de mensen van Vialis hebben niets, dus het is allemaal goed gegaan met de mensen die wij persoonlijk kennen.
Gelukkig maar dat we op dit moment in China zitten.
Met Agus, Lilis en Ibu Yayah en hun familie is het allemaal goed. Lilis is vanmiddag nog even naar ons huis gegaan om te kijken of er ook schade was, maar ze heeft niets kunnen constateren. Het Vialis gebouw daarentegen heeft toch wat scheuren in het gebouw. Ook de mensen van Vialis hebben niets, dus het is allemaal goed gegaan met de mensen die wij persoonlijk kennen.
Gelukkig maar dat we op dit moment in China zitten.
dinsdag 1 september 2009
Zomaar.
Onze plannen zijn gewijzigd. We vliegen nu direct op de 19de september vanuit Shenzhen naar Bali en we hebben onze vakantie een beetje ingekort. Het is hier zo druk op het werk, dat we maar voor deze oplossing gekozen hebben. We vliegen dan vanuit Bali naar Jakarta op de 28ste september. In deze week is het hier in China dan een feestweek en heeft iedereen vrij en in Bandung is dan net de week van de Idul Fitri voorbij en zijn alle mensen weer terug van weggeweest.
Vanmorgen heb ik Lilis, Ibu Yayah en Pak Handi laten weten dat ze van 19 september tot 28 september vakantie hebben. Dat is eigenlijk hun enige vakantie die ze per jaar hebben. Doordat we af en toe weg zijn, hebben ze wel meer vrij dan gebruikelijk. Het is voor hen dan ook een ongekende luxe.
Agus is vorige week woensdag naar Cirebon geweest, omdat de opa van Ayu onverwachts is overleden. Ondanks dat ik toch wel op afstand zit, lukt het me nog steeds om op de hoogte te blijven. Vanmorgen kreeg ik een sms van Agus waarin die meldde dat hij Lilis en Pak Handi hun salaris namens ons had gegeven en dat het met hen allen goed ging. Ibu Yayah is nog steeds haar lening aan het afbetalen. Ook stond erin dat Theo en ik hier voorzichtig (hati hati di sana Bapak dan Ibu) moesten zijn. Het blijft gewoon een lieve jongen.
Hier in Shenzhen is het nog steeds erg warm en van de week stond dan ook in de krant, dat ze de warmste augustus maand sinds 30 jaar gehad hebben. Dat is dus “boffen” voor ons!!
Gisteren is er een knoop van een broek kapot gegaan en nu ga ik vandaag proberen er achter te komen waar ik een nieuwe knoop zou kunnen bemachtigen. In Bandung zou ik zo 3 adresjes kunnen op noemen, maar hier dus niet. Bijkomend probleem is, dat ik het wel kan vragen met de knoop in mijn hand, maar het antwoord zal voor mij onbegrijpelijk zijn. Echt die taal en het niet of nauwelijks Engels kunnen spreken van de Chinezen hier blijft een groot probleem.
Ik heb een mapje gekocht waar visitekaartjes inpassen en heb hier in het hotel op die kaartjes in het Chinees adressen van gelegenheden waar ik vaak naar toe moet op laten schrijven. Ik stap in de taxi, zeg heel beleefd Ni Hao (hallo), haal mijn mapje te voorschijn en laat de chauffeur het adres lezen. Dan beginnen ze enthousiast iets te roepen en dan zit ik ze echt met een niet begrijpende blik aan te kijken en dan beginnen ze maar te rijden. In de buurt van het adres aangekomen is het vaak met vingerwijzingen mogelijk om aan te geven of je links of rechts af wil slaan of dat hij nog iets verder door moet rijden. Theo en ik zijn nu druk bezig om te leren wat links, rechts en rechtdoor is, maar neem van mij aan dat valt niet mee.
Vanmorgen heb ik Lilis, Ibu Yayah en Pak Handi laten weten dat ze van 19 september tot 28 september vakantie hebben. Dat is eigenlijk hun enige vakantie die ze per jaar hebben. Doordat we af en toe weg zijn, hebben ze wel meer vrij dan gebruikelijk. Het is voor hen dan ook een ongekende luxe.
Agus is vorige week woensdag naar Cirebon geweest, omdat de opa van Ayu onverwachts is overleden. Ondanks dat ik toch wel op afstand zit, lukt het me nog steeds om op de hoogte te blijven. Vanmorgen kreeg ik een sms van Agus waarin die meldde dat hij Lilis en Pak Handi hun salaris namens ons had gegeven en dat het met hen allen goed ging. Ibu Yayah is nog steeds haar lening aan het afbetalen. Ook stond erin dat Theo en ik hier voorzichtig (hati hati di sana Bapak dan Ibu) moesten zijn. Het blijft gewoon een lieve jongen.
Hier in Shenzhen is het nog steeds erg warm en van de week stond dan ook in de krant, dat ze de warmste augustus maand sinds 30 jaar gehad hebben. Dat is dus “boffen” voor ons!!
Gisteren is er een knoop van een broek kapot gegaan en nu ga ik vandaag proberen er achter te komen waar ik een nieuwe knoop zou kunnen bemachtigen. In Bandung zou ik zo 3 adresjes kunnen op noemen, maar hier dus niet. Bijkomend probleem is, dat ik het wel kan vragen met de knoop in mijn hand, maar het antwoord zal voor mij onbegrijpelijk zijn. Echt die taal en het niet of nauwelijks Engels kunnen spreken van de Chinezen hier blijft een groot probleem.
Ik heb een mapje gekocht waar visitekaartjes inpassen en heb hier in het hotel op die kaartjes in het Chinees adressen van gelegenheden waar ik vaak naar toe moet op laten schrijven. Ik stap in de taxi, zeg heel beleefd Ni Hao (hallo), haal mijn mapje te voorschijn en laat de chauffeur het adres lezen. Dan beginnen ze enthousiast iets te roepen en dan zit ik ze echt met een niet begrijpende blik aan te kijken en dan beginnen ze maar te rijden. In de buurt van het adres aangekomen is het vaak met vingerwijzingen mogelijk om aan te geven of je links of rechts af wil slaan of dat hij nog iets verder door moet rijden. Theo en ik zijn nu druk bezig om te leren wat links, rechts en rechtdoor is, maar neem van mij aan dat valt niet mee.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
