Bommen in Jakarta, maar wij maken ons geen zorgen.

Het thuisfront hoeft zich geen zorgen om ons te maken. We zitten ruim 150 km van Jakarta vandaan. Vooralsnog maken wij ons ook helemaal geen zorgen en verwachten dat dat ook niet hoeft.

Theo gaat dinsdag voor zijn werk naar China en ik mag mee. We verblijven dan een paar dagen in Shenzhen. Dus als ik maandag 27 juli weer terug ben, heb ik waarschijnlijk grote verhalen over China en ongetwijfeld ook wel weer foto's.

Pinjammen 3

De zaterdag voor ons vertrek naar Nederland kwam Lilis bij me en zei: "Ibu saya mau berbicara dengan Ibu."(Mevr. ik wil even met mevr. praten). Uit eerdere ervaringen werd mij gelijk duidelijk, dat er weer geld geleend moest gaan worden. Ik zei tegen haar dat ze maar mee naar buiten moest komen, want Theo zat namelijk op het terras en dan was het maar 1 keer uitleggen. Ze schrok en zei dat ze dat niet wou, maar ik zei dat ze toch maar mee moest komen en dat het niets gaf. Ze zijn banger voor Bapak dan voor Ibu.

Ze gaf mij een papier dat van een school van 1 van haar dochters was. Het was een brief met een algemene aanhef en niet expliciet gericht aan de familie. Ik vroeg haar wat er allemaal in stond en ze vertelde dat de school geld nodig had voor het komende schooljaar. Voor boeken, kleding enz. Ze wilde daarvoor graag 2 miljoen Rp (€ 140,00)van ons lenen. Ik probeerde zo goed mogelijk te lezen wat er in stond, maar dat lukte niet echt. Het enige wat ik raar vond was dat ik nergens die 2 miljoen Rp zag staan, alleen maar 75.000 Rp (€ 5.25). Ik wees haar daar op, maar toch bleef ze een zinnetje aanwijzen waaruit ik op moest maken, dat er voor het nieuwe schooljaar zoveel gekocht moest worden dat ze 2 miljoen Rp nodig had.

Nu hadden Theo en ik naar aanleiding van de voorgaande keren afgesproken om tegen het personeel te zeggen dat we er een nachtje over na willen denken en er dan later wel op terug zullen komen. Zo nu ook. Ik vroeg of ik een kopie van de brief mocht maken en dan zouden we er maandag de dag dat we ook naar Nederland af zouden reizen nog voor die tijd op terug komen. Zij vond het goed en ik maakte een kopie.

's Maandags is Theo met de kopie naar iemand van het kantoor gegaan en heeft het laten vertalen. Er stond helemaal niets in over het komende schooljaar en er was ook uit niets op te maken dat er 2 miljoen Rp betaald moest worden. Theo heeft mij toen zin voor zin uitlegd wat er stond en daarna heb ik Lilis bij mij geroepen.

Ik ben met haar de brief zin voor zin doorgelopen, alleen al om haar duidelijk te maken dat ze ons niet moeten bedonderen. Nu stond er in die brief dat haar dochter aan het eind van het schooljaar deel kon nemen aan een afsluitend examen, als er als examengeld 75.000 Rp betaald werd en er verder geen schulden meer bij de school waren.
Verder werd er uitgelegd wanneer de grote vakantie begon en eindigde. Dus helemaal niets over het komende schooljaar en niets over 2 miljoen Rp.

Nou vind ik het helemaal niet erg als ze komen vragen om iets te lenen, maar ze moeten me niet willen bedonderen. Ik vroeg haar dan ook hoe ze nu bij 2 miljoen Rp kwam. Toen vertelde ze mij dat ze een schuld had bij die school en dat ze die nog moest betalen. Ik vond dat raar, want vanaf januari zijn wij begonnen haar schoolgeld te geven en ik had toen niet van haar te horen gekregen dat ze een schuld bij die school had. Ik vertelde haar dat ook en toen zei ze dat ze die al voor die tijd had. Ik vroeg haar hoeveel dat dan was en dat was 1 miljoen Rp (€ 70,00).

Theo en ik hebben toen besloten om haar 1.075.000 Rp te geven. Ik heb een contractje gemaakt en heb haar verteld dat ik bij terugkomst in juli een kwitantie van de school wilde zien van beide bedragen. Wat zij toen nog niet wist, was, dat als het inderdaad allemaal klopte wij deze lening te niet zouden doen. Het is namelijk gebruikelijk dat je als expat voor je personeel de schoolkosten betaalt, omdat het hier belachelijk geregeld is. Ze pretenderen dat het naar school gaan gratis is, maar dan moeten de ouders b.v. voor onderhoud van de scholen betalen of iets dergelijks. Zo is het voor de gewone bevolking bijna niet mogelijk om hun kinderen naar school te laten gaan. Verder hebben ze hier schoolkleding en ook dat moet aangeschaft worden. Alleen de rijken kunnen hun kinderen laten studeren en de armen niet.

Bij terugkomst waren er inderdaad 2 kwitanties van school voor alletwee de bedragen. We hebben toen samen met Lilis gepraat en haar duidelijk gemaakt dat wij de schoolkosten voor onze rekening nemen en ook het contractje verscheurd. Vorige week kwam ze met een rekening van de school aan voor allerlei dingen, zoals meedoen aan practica en voor een schoolvereniging. Kosten 386.000 Rp dat is bijna een halve maandsalaris van Lilis. Ook dat hebben we betaald en van de week kwam ze netjes de kwitantie laten zien. Nu moeten nog de boeken betaald worden, maar daar was nog geen lijstje van.

Waarom nu 2 miljoen Rp willen lenen? Ibu Yayah is nog steeds met haar volledige salaris haar lening aan het afbetalen en heeft het dus echt wel heel moeilijk. Waarschijnlijk wilden ze wat extra hebben om de maand juni door te komen, daar zullen we nooit achter komen. Toch hoop ik dat ze nu door hebben, dat ze dit soort dingen niet meer moeten doen bij ons.

Wel is het heel erg fijn om te merken dat ze er heel erg blij mee is en ontzettend dankbaar. Ibu Yayah kwam nog apart bedanken voor de financiële hulp die we Lilis geven. Je moet je ook steeds realiseren dat deze mensen het niet gemakkelijk hebben en toch elke keer maar weer de eindjes aan elkaar moeten zien te knopen.

Zwarte cobra op de golfbaan.

In Frankrijk kwamen we eekhoorntjes en salamanders tegen op de golfbaan, in Leende kwamen we vorige week legio konijntjes tegen, maar gisteren werd ons pad letterlijk en figuurlijk gekruist door een zwarte cobra. Hij had een lengte van minstens 2 meter. Het is ondertussen de derde slang die ik hier op een golfbaan gezien heb, maar dit was wel een hele grote jongen in vergelijking met die andere twee.
Je ziet ze vaak helemaal niet en dan ineens zie je iets voor je in het gras bewegen. Gelukkig zijn zij nog banger voor ons dan wij voor hen, hoewel?
Tot nu toe gaan ze er ontzettend snel vandoor. Het verbaast mij steeds dat ze zo ontzettend snel over de grond kunnen bewegen met van die slingerende bewegingen. De caddy's zijn er als de dood voor en staan dan ook direkt klaar met een golfclub om ze te verjagen.

Weer terug in Bandung.

Dinsdagavond zijn we weer veilig geland op Jakarta. De vlucht verliep vlekkeloos en we waren zelfs eerder in Jakarta dan Agus. Hij had grandioos in de file gestaan en had er daardoor 4,5 uur over gedaan. Dat beloofde niet veel goeds voor de terugreis en dat was ook zo. Ook terug deden we het in 4,5 uur. Waardoor we in totaal weer uit en thuis in 26 uur in Bandung waren. We zijn onderweg even gestopt, want anders zou Agus 9 uur achter elkaar moeten rijden en dat is zeker op de weg van Jakarta naar Bandung niet een geweldige zaak. Je maakt altijd wel een paar bijzondere momenten mee.
Agus was heel erg blij ons weer te zien. De begroeting op het vliegveld was heel bijzonder, normaal als je een Indonesiër groet dan brengt hij zijn rechterhand naar zijn hart, nadat hij jouw hand met 2 handen vast heeft gehad. Wat er nu gebeurde was dat Agus de hand van Theo pakte en deze naar zijn voorhoofd bracht, om even zijn voorhoofd aan te raken. Je ziet dit ook bij kinderen die hun vader begroeten gebeuren. Het was een heel bijzonder gezicht. Bij mij was het het gewone ritueel.
In de auto praatte Agus ons weer helemaal bij over hoe het hen de afgelopen tijd vergaan was.

Bij thuiskomst was daar PakHandi de oude baas die 26 juni jarig was geweest en ondertussen de leeftijd heeft bereikt van 67 jaar. Ook door hem werden we warm verwelkomd.
De volgende morgen waren daar de breedlachende gezichten van Yayah en Lilis. Het deed mij even denken aan die oude films waar je het personeel altijd op het bordes zag staan als meneer en mevrouw weer thuiskomen van een reis. Het was dat we ze niet allemaal op hetzelfde moment weer ontmoeten, maar anders had het er bij ons ook zo uitgezien.

We hebben de afgelopen maand een heerlijke tijd gehad. De vakantie in Frankrijk was weer als vanouds en we hebben samen enorm genoten. Ook de dagen thuis in Den Bosch hadden we ingevuld met het weer ontmoeten van familie en enkele vrienden. Het is zo jammer dat je vanwege tijdgebrek niet iedereen kan ontmoeten.
Het is altijd weer fijn om Robbert Jan en Aldonus in je armen te kunnen sluiten en te zien hoe het met hen gaat.
Hetzelfde geldt voor onze vrienden, allemaal weer leuke dingen mee ondernomen en dat geeft je het gevoel dat je niet weggeweest bent. Iedereen bedankt voor de gezelligheid!

De badkamer is schitterend geworden, Wim, Marjo, Robbert Jan en Aldonus hebben als de besten gepoetst. Ik heb het nog eens dunnetjes over gedaan en daardoor ben ik er achter gekomen dat het toch wel allemaal heel erg onder de stof heeft gezeten. Dat is altijd een heel vervelende bijkomstigheid van zo'n verbouwing.
Theo en ik hebben de badkamer weer opnieuw ingericht en het is nu precies zoals we het wilden hebben. Kortom een geweldig project goed uitgevoerd onder begeleiding van Wim.

We hebben ook onze kledingkasten opgeruimd en 1 grote koffer van ons zat vol met kleren van Theo en mij voor het personeel. We hadden namelijk eenzelfde actie ondernomen toen we naar Nederland gingen, want na een jaar zijn er toch altijd kleren die we hier niet dragen en die hebben we weer mee terug genomen of aan het personeel gegeven. Ondanks dat het allemaal veel te groot voor hen moet zijn, hadden we gemerkt dat ze er ontzettend blij mee waren. Vandaar dat we besloten hadden om de kasten in Den Bosch ook maar eens op te ruimen. Met als eindresultaat 1 hele grote koffer vol met kleren voor het personeel. Toen ik het hen gaf zag je de monden van verbazing opengaan en was het van: " is dat voor ons?" Ik zeg dan altijd: " kijk maar of jullie het willen hebben zo niet dan mogen jullie het weggooien", dit om aan te geven dat het voor mij geen waarde meer heeft en dat ze zich niet al te opgelaten hoeven te voelen. Het woordje weggooien kennen ze hier niet, ze kunnen werkelijk alles gebruiken. Het is altijd aandoenlijk om te zien, hoe ze reageren. Normaal doe je deze zakken in zo'n container voor een arm land en nu kun je het zelf geven aan deze mensen.
Net zoals de vorige keer gingen Yayah en Agus er weer 4 stapeltjes van maken. Agus zorgt dan voor PakHandi en zichzelf en Yayah voor Lilis en haarzelf.
's Avonds zagen we dat Agus PakHandi een rood gestreept overhemd van Theo had toebedeeld en we hadden allebei zoiets van hoe zou dat er uitzien als PakHandi die aan heeft, want de mouwen moeten dan wel op de grond hangen en de onderkant van het overhemd zal ongeveer een rok zijn.