Agus 1 jaar bij ons!!!!

Zaterdag was Agus precies 1 jaar bij ons in dienst. We hadden de auto donderdagavond aan de buitenkant en van binnen versierd, dit omdat we het toch ook wel leuk vonden om te zien hoe de anderen het vonden, als ze vrijdagmorgen allemaal zouden arriveren.Agus 1 jaar chauffeur van meneer Theo en mevrouw Titia. Heel erg bedankt!!! Wij zijn heel erg blij met jou.

Natuurlijk was hij weer heel verlegen, maar vond het tegelijkertijd toch ook wel heel erg leuk. Hij moest van ons de auto met ballonnen en al naar buiten rijden en moest achter in de auto plaats nemen. Theo had Agus zijn pet opgezet en zou gaan rijden, daar had Agus natuurlijk heel erg veel moeite mee en toen Theo voorin wilde plaatsnemen sprong hij al weer uit de auto om de voordeur voor Theo open te houden. Theo is een rondje met hem gaan rijden in de wijk. Aansluitend heeft hij een enveloppe met geld gekregen, iets wat hier heel gebruikelijk is. Toen ik later weer binnenkwam en Agus en Theo al naar kantoor waren, vertelde Ibu Yayah dat ze al heel veel jaren voor diverse buitenlanders gewerkt had, maar dat ze dit nog nooit mee gemaakt had. Ze vonden het prachtig.

Woensdag vertelde hij mij dat het een jaar geleden was dat hij mij ontmoet had en hij wist nog precies waar we heengegaan waren toen hij 2 dagen voor mij moest proefrijden.
Daarna vroeg hij of ik blij was dat hij voor mij werkte. Natuurlijk heb ik hem gezegd dat ik ontzettend blij met hem ben. Ik vroeg hem vrijdag wat hij die dag een jaar geleden gedaan had. Ik had namelijk inmiddels begrepen, dat toen hij bij ons kwam solliciteren, hij geen werk had. Hij had de hele dag thuis gezeten en toen Pak Bina van kantoor had gebeld om te zeggen dat hij de volgende dag voor ons moest werken, waren hij en Ayu elkaar in de armen gevlogen.

Het is echt een ontzettend zachte jongen, die aan alle kanten heel erg goed voor ons is en af en toe denken we ook wel eens te goed voor deze wereld.

En wat te denken van het volgende:

Verleden week maandag toen we thuiskwamen uit Australië zat de printer helemaal vol met hele kleine miertjes die zich daar gehuisvest hadden en deze hadden er allemaal eitjes in gelegd.

Vreselijk om te zien, zoveel!! Ik had de printer buiten neergezet om deze eventueel te demonteren en schoon te maken. Agus had een tang nodig omdat ook de watervoorziening het weer had begeven en aangezien de gereedschapskist bij mij was, zag hij mij knoeien. Ik vertelde hem dat de printer vol met mieren zat. Hij weet amper wat een printer is en hoe die werkt, dus keek hij mij met een geweldig strak gezicht en met van die mooie schaapachtige donkerbruine ogen aan en vroeg heel serieus: "Ada makanan di dalam computer, Ibu?"(is daar dan eten binnen in de computer, mevrouw?). En dan mag ik dus niet lachen, hè. Het is soms zo'n doetje.

Yayah heeft de wind er onder.

Na ons verblijf in Australië was het huis aan alle kanten opgeknapt, dit allemaal onder leiding van Ibu Yayah. Sinds ze begrepen heeft dat wij niet verhuizen, vindt ze dat het er allemaal niet uitziet en dat er nodig nog het e.e.a. gedaan moet worden. Vooral ook hun verblijven, vindt ze blijkbaar niet echt geweldig en ze geeft mij dan ook aldoor kleine hints wat veranderd zou moeten worden. (Eerst een paar foto's hoe de badkamer er voor die tijd uit zag en dan zoals het nu is.)

Nou is een bus verf hier niet zo heel erg duur en Agus vindt het leuk om te verven. Wel kwam ik er al gauw genoeg achter dat Ibu Yayah het ook leuk vond, dus in het begin was daar nog even een strijd wie er nou mocht verven (hoezo kleine kinderen). Agus had van mij zoals gewoonlijk de opdracht gekregen, maar Ibu Yayah keek erg zuur toen ze hoorde dat Agus het moest doen. Wijzend op haarzelf zei ze: "Ibu Yayah mau cat, saya bisa. Rumah saya saya juga cat"( Yayah wil verven, ik kan dat. Mijn huis verf ik ook), dit kan ze dan heel directief zeggen. Ik heb gezegd dat in eerste instantie Agus het moest doen, maar dat ze dat dan maar met z'n 2-en moesten uitvechten. Een chauffeur is toch altijd nog de baas, hoewel Agus heel erg veel respect voor Ibu Yayah heeft, ook al omdat ze veel ouder is, maar hij ook heel erg veel van haar leert. Ze kunnen geweldig met elkaar overweg, dus ik verwachtte daar geen problemen. Achteraf is het ook heel erg goed gegaan en heeft Yayah de dapur (de keuken) geverfd en Agus de kamar mandi (badkamer), ons toilet en het houtwerk dat Theo langs de grote bruine kast gespijkerd heeft.

Eergisteren vertelde Yayah dat de deur van de gudang (bergruimte, maar wordt ook gebruikt als bidruimte) niet goed sloot en dat dat nog niet goed was. Ik ben met Agus gaan kijken en die vertelde dat hij vergeten was het mannetje van Ibu Asep te controleren, want die had dat moeten maken. Hij zei dat hij er de volgende dag wel naar zou kijken. Omdat ik wist dat dat niet goed zou gaan heeft Theo vanmorgen vroeg om 7.00 uur de deur er goed in gehangen.

Toch ook een beetje besmet door Ibu Yayah vond ik dat de gudang ook maar eens opgeruimd en schoongemaakt moest worden. In ieder geval vond ik dat de vloer leeg moest zijn zodat zij er wat beter konden bidden. Dus toen Yayah en Lilis 's morgens arriveerden vertelde ik hen mijn plannen en dat we dat die dag zouden gaan doen (ik mag niks doen, hoe graag ik ook zou willen) en dat Agus hen daarbij zou helpen. Er waren 2 kapotte plastic stoelen van Ibu Asep die wij vervangen hebben, een dispenser van Ibu Asep die wij niet wilden gebruiken vanwege de hygiëne en nog een grote kist en een nieuwe schotel antenne.

Aangezien wij boven nog 2 kamers over hebben waar we niets mee doen, vond ik dat het daar maar heen moest. Of mijn Indonesisch is nog niet zo goed of ze vonden dat alles maar weg moest(in dit geval denk ik dat laatste), want toen ik na een tijdje ging kijken zat alles keurig netjes in dozen en de dozen waren onvoorstelbaar goed dichtgeplakt. Alles ging naar boven en de gudang was van hen.

Nadat Theo 's avonds had gekeken zei hij tegen Yayah:"Gudang bagus!!"(bergruimte mooi) Waarop ze zei:"Gudang tidak sudah bagus"(bergruimte nu nog niet mooi). Wij allebei zo van: oh nee? hoezo? Nou volgens haar moest er nog geverfd worden. Agus had het vorig jaar ook al geverfd toen wij er een rek in hadden laten zetten, dus wij dachten dat het wel goed was, maar nee het moest nog geverfd worden vond ze.

Nou was dat geen probleem want Theo ook al besmet door het personeel vond dat de rode steentjes achter in de tuin ook wit gemaakt moesten worden. Dus Agus heeft vanmorgen maar weer een blik van 5 liter verf opgehaald en is fanatiek aan de gang gegaan. Hij heeft een plaat op de verrotte deur van hun badkamer gezet en heeft het allemaal geverfd. Toen Yayah zag hoe de steentjes aan onze kant geworden waren, kwam ze vragen of het ook aan hun kant mocht. Ze vertelde dat Agus gezegd had dat ze dat eerst moest vragen. Ik vroeg haar wat ze wilde en ze wilde het graag geverfd hebben.

Toen ik later ging kijken, waren ze beide weer aan het verven en Lilis aan het strijken. Ze liet me zien dat er nog heel veel verf over was en wees daarbij op de muren bij hun vertrekken en de garage. Ach waarom niet, ik vertelde hen dat Ibu Asep wel heel erg blij met hen zal zijn, maar ook Ibu Asep kan bij Yayah niets meer goed doen. Ze zei dan ook tegen mij dat ze blij met mij was, dat ik het zo mooi voor hen maakte. Als ze aan het werk zijn hebben ze heel veel lol met elkaar en er hangt hier dan ook een geweldige sfeer in huis, dat heb ik wel eens anders meegemaakt.

Aangezien Agus nog met de deur van de badkamer en de gudang bezig was is Yayah zelf maar met het muurtje bij hen achter begonnen.

We hebben maar een A4-tje op de deur van de kamar mandi gehangen voor PakHandi met de tekst Cat!!!! Basah!!! (geverfd nat) Hopelijk gaat het goed!!!

Even het gevoel van een asielzoeker.

We zijn weer terug in Bandung, maar dat ging niet van een leien dakje. Je hebt wel eens van die dagen, dat je denkt was ik maar nooit opgestaan, nou gisteren had(den) ik(wij) zo'n dag.

Afgelopen week heeft Theo samen met Allister fanatiek geprobeerd de producten van Vialis bij potentiële klanten te introduceren en ik heb een geweldige week achter de rug. Het was schitterend weer en ik ben dan ook lekker bruin geworden. Wat is die ozonlaag daar in Australië toch ontzettend dun. Heel even in de zon en je bent al behoorlijk verbrand. We hebben ook heerlijk ge-BBQt bij Marcel en Manon en natuurlijk heel erg veel bij gekletst, dat was reuze gezellig.

Maandag dus weer met heel veel zin terug naar Indonesië. Maandagmorgen voor de laatste keer nog een keer ontbijten bij De la France in de buurt van ons hotel. Ze hebben daar lekkere stokbroodjes met ham en gebakken bacon. Dat is voor mij een geweldige traktatie want op Java kom je maar heel weinig varkensvlees (onrein) tegen en een plakje ham en zeker lekker gebakken bacon vind je er bijna niet. Dus voor de laatste keer even lekker smullen, maar niet dit broodje, er was peper en zout opgestrooid en ook niet een klein beetje maar een heleboel. Natuurlijk kun je daar mee terug gaan, maar daar had ik geen zin in, dus de peper en het zout er maar afgeschraapt voor zover dat ging. Alle dagen was het lekker geweest en ik had me zó verheugd op die laatste keer.

Terug in het hotel belden ze me van de receptie met de mededeling: dat als ik niet om 11 uur uitgecheckt was, ik 10 dollar per uur moest betalen. Ik vertelde dat we alles al afgerekend hadden en de afspraak gemaakt hadden dat we tot 12.30 uur konden blijven zonder bijbetaling. Oh, maar dan moest ik nog 20 dollar betalen voor een adapter voor het stopcontact. Nee dus, want die hadden we ook al ingeleverd de dag ervoor. Toen werd mij meegedeeld dat als ik langer zou blijven dan 12.30 uur ik die 10 dollar vanaf dan wel moest betalen. Dezelfde persoon had voordat wij een broodje gingen eten zelf het vervoer naar het vliegveld voor ons geregeld en wij zouden om 12.20 uur opgehaald worden. Dus zei ik dan ben ik allang vertrokken, ondertussen best wel een beetje geërgerd, dit was het gevolg van geen lekker broodje en een muts die de administratie niet op orde had. Ik had namelijk zondag al gevraagd of als degene waar we alles mee afgesproken hadden er niet zou zijn, zijn vervanger het ook zou weten. Er werd mij verzekerd dat dat allemaal in de computer zou staan.
Wij moesten om 12.10 klaarstaan voor het busje en toen wij beneden kwamen begon die ....... nog een keer over het feit dat we 20 dollar moesten betalen voor die adapter. Theo nam het over en probeerde aan de hand van de betaalde rekeningen haar uit te leggen dat het saldo 0,00 was. Nou het heeft heel wat tijd en kruim gekost totdat ze zei:"ik zie het al in de computer". Gelukkig bleef het busje de hele tijd op ons staan wachten.

Op het vliegveld aangekomen, dachten we lekker veel tijd over te hebben voor een kopje thee/koffie en nog bananenbrood bij Starbucks. De dame aan de incheckbalie dacht daar geheel anders over, want wat bleek mijn re-entryvisa was verlopen. Dat houdt in dat ik Indonesië niet meer in zou kunnen. Toen wij het land uitgingen werden wij aan de hand van Theo zijn paspoort er op gewezen dat we niet na 11 maart Indonesië meer in konden komen. Onze paspoorten, visa en verblijfsvergunningen hebben allemaal dezelfde wegen bewandeld dus dat wat er in het paspoort van Theo staat, zou ook in die van mij moeten staan. Datzelfde meisje heeft in mijn paspoort gezien dat ik niet later dan 5 maart Indonesië binnen zou mogen komen maar heeft niets gezegd, maar doodleuk een notitie gemaakt van 5 april. Dus wij ons van geen kwaad bewust stonden nu aan de Qantas balie en ik zou in Australië moeten blijven want ze wilden mij niet in het vliegtuig meenemen. Ze zouden mij namelijk weer mee terug moeten nemen naar Australië, omdat de Indonesiërs mij niet zouden toe laten. Ik had zoiets van zoeken jullie het maar uit, maar dan ga ik naar Amsterdam (van die momenten dat het allemaal net even teveel wordt, kennen jullie vast ook wel). Er werd met iemand overlegd die er verstand van moest hebben en ze kwamen tot de conclusie dat ik een toeristenvisum in Indonesië kon nemen van 30 dagen, maar dat ik dan wel moest kunnen aantonen dat ik een ticket had van een terugvlucht binnen 3 maanden. Ik kon er 1 van Qantas kopen en dan later annuleren, maar Theo zijn adrenalinepeil was waarschijnlijk heel hoog want die zei onze ticket terug naar Nederland staat op 1 juni. Helemaal goed, probleem opgelost, moesten we wel even een print-out van hebben want anders mocht ik nog niet mee. Printer gezocht, gevonden maar werkte niet, daarna van het kastje naar de muur gestuurd, totdat er op een gegeven moment een aardige meneer voor ons regelde dat we in een kantoortje een printje mochten maken. Gauw weer ingecheckt en we hadden nog een 3 kwartier over.

Goede vlucht gehad en maar niet teveel zitten nadenken over hoe het in Indonesië zou verlopen, want laten we eerlijk zijn wij kennen Indonesië onderhand toch wel heel erg goed. Daar aangekomen ben ik in de ellenlange rij gaan staan voor een toeristenvisum, visum gekocht en toen zou er bij een ander loket een stempel ingezet moeten worden. De man die dat moest doen zag dat ik een re-entry visum had die verlopen was. Zijn oogjes begonnen te fonkelen en ik wist hoe laat het was. Ik moest met hem meekomen en ik had een probleem, dat kon hij mij duidelijk maken. Theo had keurig gewacht en ging met mij mee naar immigratie. Nou dit kon dus niet en ik moest het land uit en wel weer meteen terug naar Australië. Ik vond ondertussen alles goed maar niet naar Australië, dan maar naar Amsterdam. Theo legde hem uit dat de fout eigenlijk bij hen lag en hij was het wel een beetje met hem eens maar toch was het onze verantwoordelijkheid om in het paspoort te kijken. Theo door de verhalen van andere collegae al behoorlijk op de hoogte zei toen:"is er niet nog iets aan te doen?" De man in kwestie zou met zijn baas overleggen, die er helemaal niet was volgens mij, want volgens mij was hij dat zelf. Maar goed na een tijdje kwam hij bij ons in het kamertje waar we in gezet waren en wilde met iemand van Theo zijn werk praten. Dat moet dan een Indonesiër zijn en om een lang verhaal kort te maken, werd het volgende overeen gekomen: wij moesten 3 miljoen Rp betalen (210 euro) en dan kregen we een stempel van 4 maart in onze paspoorten. Dus we waren niet op 9 maart het land ingekomen, maar op 4 maart. Wij geld uit de ATM gehaald, gauw gegeven en dat verdween onder de tafel en het was geregeld. We hadden met het vliegtuig al 1 uur moeten rondcirkelen omdat het niet kon landen omdat er maar 1 landingsbaan open was. Daarna mochten wij nog eens 2 uur later onze lieve Agus een hand geven (scheelde niet veel of ik had hem nu toch een knuffel gegeven). Hij was blij ons te zien, nou wij waren ook heel erg blij om hem te zien. Welkom in Indonesië.