Tiwi en ......

Gelukkig gaat het met Tiwi weer de goede kant op. Ze is nog steeds thuis en blijft dat ook tot wij weer terug uit Nederland komen. We hebben onder tussen zo rond de 600.000 Rp (€ 45,00) aan dokters- en internistenrekeningen betaald.

Aan de hand van de medicijnen heb ik de conclusie getrokken, dat ze een maagzweer heeft. Nou heeft ze een hele spannende periode achter de rug, want het is volgens mij heel erg voor deze mensen, om afscheid te moeten nemen van je werkgever waar je 6 jaar lang met plezier voor gewerkt hebt.
Daarnaast zitten ze ook nog de hele tijd in spanning of ze na het vertrek van hun werkgever wel weer werk hebben en zo ja bij wie. De pembantu's die bij een buitenlander en dan vooral voor niet-Aziaten werken hebben een "goed" inkomen en zijn thuis de kostwinner.
Nou zeg ik wel dat het voor het personeel erg is als de werkgever weggaat, maar ik krijg nu al tranen in mijn ogen, als ik er aan denk, dat ik afscheid van Agus moet nemen en eigenlijk geldt dat ook al voor Tiwi.
Nou is Agus ook wel een heel bijzondere jongen, want menig vrouwelijke expat die bij mij in de auto zit, zegt waar heb je die in godsnaam vandaan. Hij is gewoon zo gemanierd, lief, attent en zorgzaam, dat dat heel erg opvalt. Daarnaast rijdt hij als de beste. Het is dan ook mijn Agus.

Wat je dan ook wil als je als expat weggaat, is dat deze mensen weer een goede werkgever krijgen en dat je met een gerust hart terug naar huis kan gaan. Zo ook Margriet en Ton die gaan half november definitief terug naar Nederland en hebben een pembantu en een kokkie. We hadden even met hen afgesproken, dat we zouden kijken hoe het ziekteproces zich bij Tiwi zou ontwikkelen, anders zouden we hun pembantu over willen nemen. Nu gaat het met Tiwi gelukkig de goede kant op, dus zij moeten nog zorgen dat hun pembantu onderdak krijgt.

Hun kokkie daarentegen heeft een nieuwe werkgever gevonden en raad eens wie? Juist ja, wij!!!. Na veel overwegingen en afwegingen hebben we toch maar weer een sollicitatiegesprek gevoerd met Ibu Yayah. Een kokkie die zo geweldig kan koken, iets wat we al 2 x hebben mogen ervaren bij Margriet en Ton, dat je het idee hebt, dat je in een heel goed restaurant eet.

Waarom er nog een personeelslid erbij zou je zeggen. Nou we hebben nu al 3 keer meegemaakt, dat we te pas en te onpas zonder pembantu kunnen komen te zitten en dat is een vervelende situatie. Nu deden de pembantu's van Margriet mijn was, als ik zonder pembantu zat, maar Margriet is straks weg en dan heb ik een probleem. Daarnaast is het hier ook nodig dat eigenlijk dagelijks het huis aangeveegd en gedweild moet worden, dit omdat er door het droge klimaat ontzettend veel stof en fijn zand elke dag binnenkomt.
Ibu Yayah helpt de pembantu van Margriet nu ook. Ze heeft een hekel aan niets doen, dus bij ons zal ze ook samen met Tiwi gaan werken. Als Tiwi nu weer een keer uitvalt, dan heb ik in ieder geval Yayah achter de hand.

Verder is het koken hier toch wel iets anders dan bij ons in Nederland en dat begint al met de groenten, die moeten allemaal heel erg goed gewassen worden en natuurlijk niet met het stromend water uit de kraan.
De bloemkolen en de broccolie moeten hier nog in het zoute water gelegd worden net zoals in oma's tijd, om de rupsen en andere diertjes er uit te krijgen. Het aanrecht is op Indonesische hoogte en dat is niet echt bepaald geweldig voor onze ruggen.
De kant en klaar maaltijden die we in Nederland overal kunnen vinden, moeten hier nog uitgevonden worden. De voorgewassen en gesneden groenten beperken zich tot doperwtjes en worteltjes of een mix hiervan. Een magnetron is hier dan ook niet nodig, want ik zou niet weten wat je er in zou moeten doen.
Al met al hebben we nu toch het idee, dat we er goed aan gedaan hebben om met Ibu Yayah in zee te gaan en hopelijk kunnen die 2 dames straks heel goed met elkaar over weg. Wel weer voor de zekerheid een proeftijd van 2 maanden afgesproken.
De pembantu genaamd Elly, die ik nu even tijdelijk heb, is weer een heel andere vrouw dan Tiwi. Heel nadrukkelijk aanwezig, nieuwsgierig en begon al direct te zeggen dat ze geld nodig had. Ze heeft 2 dochtertjes: 8 jaar en 6 maanden oud. Haar man heeft sinds een maand geen werk meer. Nu hebben we, nadat we ons Australisch geld kwijt zijn geraakt, wat na lang nadenken ongeveer 230 aus dollar (€ 130,00) was, maar een kluisje aangeschaft. Deze wordt dan ook dezer dagen veelvuldig gebruikt, want we zullen Elly niet in de verleiding brengen.

Volgende week is het Idul Fitri, einde van de Ramadan en dan is het hier feest, in die zin dat iedereen terug naar zijn kampong gaat om zijn familie te bezoeken. Er vindt dus een ware landverhuizing plaats. Mensen zitten dagen of halve dagen in een bus om van west Java naar oost Java te komen. Het is dan ook gebruikelijk dat de mensen een extra maandsalaris krijgen en nog een extraatje. We hebben voor iedereen een grote blikken bus vol met koekjes gekocht iets wat hier gebruikelijk is, een zak rijst en verder zullen ze dan nog een extra loonzakje krijgen.

Wij zelf gaan a.s. woensdag ook naar huis, ook om familie en vrienden weer te ontmoeten en te kijken hoe het in Den Bosch er nu uitziet. Wij hebben er ontzettend veel zin in.
Het enige waar we ons nog even zorgen over maken is de rit naar het vliegveld. Het is hier Ramadan en dus geen eten en drinken. De vorige keer toen ik Henk en Jacqueline naar het vliegveld bracht, had Agus het erg zwaar en was het een zeer enerverende rit.
Ze hebben allemaal zo rond 14.00 uur er al last van dat ze duf worden en er niet helemaal meer bij zijn. Wij zelf kunnen Agus wel wakker houden en zeggen dat hij niet zo hard mag rijden, maar om ons heen rijden er nog honderden mensen die niets gegeten en gedronken hebben. Daarnaast is het als het geen Ramadan is, al een hele beproeving, m.a.w. we zullen nu helemaal heel erg blij zijn, als we heelhuids op het vliegveld van Jakarta staan. Nederland we komen er aan!!!

Hoezo personeel lekker handig!!!

Nou weer een week achter de rug waardoor we het heerlijke uitgeruste vakantiegevoel die we hadden al weer volledig kwijt zijn. Tiwi onze nieuwe pembantu, die een geweldige meid is en een geweldige pembantu, is ziek.

Ze heeft iets met haar darmen of maag, dat is niet geheel duidelijk. Hoe gaat dat hier dan in zijn werk. Je gaat 's avonds naar de dokter, omdat deze doktoren eerst overdag verplicht zijn om in een ziekenhuis te werken. Als je hier volgens mij klaagt over je darmen, dan krijg je een lading antibiotica mee en medicijnen om dan weer de antibiotica te kunnen verdragen. Nog een lading pijnstillers en waar dan die andere voor zijn Joost mag het weten. Ze kwam in ieder geval met 5 verschillende soorten medicijnen aanzetten.

Het is op het moment Ramadan en dat houdt in dat ze vanaf 's morgens 4 uur niet meer mogen eten en drinken tot 's avonds rond 6 uur. Een ontzettend ongezonde toestand, te meer ook, omdat deze mensen helemaal niets bij te zetten hebben. Het is hier erg warm en daardoor transpireren ze veel meer en mogen dan niets drinken.

Voor de zekerheid had ik dan ook maar eerst aan Agus gevraagd, hoe het zat als ze ziek zijn. Hij vertelde dat ze dan gewoon mogen eten en drinken, dus het eerste wat ik tegen Tiwi zei: "stop met vasten en eet in ieder geval wat".

Ze heeft vorige week om de dag gewerkt en vrijdag vond ik haar er zo ontzettend slecht uitzien en vermagerd, dat ik haar direct naar huis gestuurd heb en gezegd heb dat ze weer naar de dokter moest gaan.

Nou heeft ze volgens de dokter een wond in haar darmen en als het niet beter wordt moet ze bij hem terug komen. Ze heeft weer een handvol verschillende andere medicijnen meegekregen, maar enig onderzoek vergeet het maar.

Het is wel verklaarbaar waarom ze maar bij die huisarts blijven hangen, omdat het ziekenhuis en de specialisten voor hen onbetaalbaar zijn.

Pak Handi kwam vorige week maandagavond bij ons om te vragen of hij 500.000 Rp (€37,50) van ons kon lenen want zijn dochter lag in het ziekenhuis met tyfus. Later in de week kwam hij met de totale rekening waar we om gevraagd hadden, omdat wij na onze ervaringen met Tati er nog alerter op geworden zijn. Totale rekening was 889.000 Rp dat is behoorlijk wat meer dan een maandsalaris van hem. Omdat wij ook voor de anderen de ziektekosten vergoeden, hebben we zijn lening in de loop van de week kwijtgescholden.


En om de Wet van Murphy nog maar eens een keer uit te laten komen, barstte gisteren de tegelvloer over 2 vierkante meter op de vide met veel geweld en ontzettend kabaal. In eerste instantie wist ik niet wat het was en dacht dat het dak naar beneden kwam. Ik ben naar buiten gegaan of ik iets aan het dak kon zien, maar er was niets te zien.
Toen maar heel voorzichtig naar boven gegaan en daar zag ik dat er van sommige tegels grote stukken glazuur afgesprongen was. En dat de tegels zienderogen steeds verder naar boven kwamen. Het geluid van knappende en los springende tegels bleef gedurende deze hele tijd aanhouden.

Ondertussen beneden was er iets op de vloer terecht gekomen wat het was weet ik nog niet, maar ongeveer 2 à 3 regimenten mieren vonden het nodig om het op te ruimen. Dus het zag zwart.
Emmer met sop en mop gepakt en maar weer opgeruimd.

Agus heeft Ibu Asep (eigenaresse) gebeld en nu zullen er wel weer werklui moeten komen om de boel boven te herstellen. Die zullen het er ook niet schoner op maken, dus hebben we
dan ook maar het aanbod van Tiwi aangenomen om een vriendin van haar even zo lang als pembantu te hebben.
Volgens Agus kan het nog een hele lange tijd duren, voordat Tiwi terug komt. Ook ik maak me daar erge zorgen over, want ik denk dat het ernstig is met haar.

Nou had ik een hele goede hulp, waar ik het ontzettend goed mee kon vinden en nou moet ze ziek worden. Bij Jutta is ze in 6 jaar tijd, maar 3 dagen ziek geweest, of te wel dit is gewoon pure pech.
Dit wordt dus mijn vierde pembantu in 5,5 maand.
Heel erg blij word ik hier niet van, en ik ben op het moment echt even de dagen aan het aftellen, dat we volgende week woensdag in het vliegtuig naar Nederland zitten.

Boothcamp T&T,

Onze vakantie zit er weer op. Donderdag is Theo weer aan het werk gegaan en zijn Henk en Jacqueline naar Nederland vertrokken. We hebben een geweldige vakantie gehad, ondanks het feit dat het vaak iets weg had van een boothcamp, maar Henk en Jacqueline hebben daardoor helemaal geen last van een jetlag gehad.

We waren vrijdag aan de rondreis begonnen richting Pangandaran, onderweg zijn we gestopt bij Kampung Naga. Om in dat dorp te komen moet je 360 traptreden naar beneden lopen en natuurlijk ook weer omhoog.



Het is een dorpje waar de tijd helemaal stilgestaan heeft en waar alles nog op de oude manier gedaan wordt. Vooral de huizenbouw is heel bijzonder, de gemeenschappelijke "badkamer" voor alle bewoners is buiten en de toiletten zijn........

Later op de middag kwamen we aan in Pangandaran. Je legt hier ongeveer 225 km af in 5 à 6 uur, over soms hele smalle hobbelige weggetjes. Onderweg naar Pangadaran kom je ontzettend mooie rijstvelden en geweldige landschappen tegen.

Pangandaran is een badplaats en ligt aan de zuidkant van Java. In 2006 is hier een tsunami geweest en deze heeft alles 600 meter landinwaarts vernield. De restanten daarvan waren nog heel goed te zien. Vanaf die tijd is het ook niet meer zo in trek en heeft de wederopbouw tot nu toe veel moeite gekost. De mensen spreken dan ook telkens van voor en na de tsunami. Je kunt je pas voorstellen hoeveel kracht zoiets heeft, als je ziet dat de stenen huizen die toch zo'n 500 meter van de kust liggen gewoon vernietigd zijn.

We zijn 1 dag in Pangandaran gebleven om naar de Green Canyon te gaan. Dit is nog een stukje oerwoud waar je met een bootje doorheen kunt varen. Ook hebben we daar een bamboebrug uitgetest.

Vanuit Pangandaran zijn we de volgende dag weer vertrokken naar Wonosobo. Daar ligt het Djiengplateau waar je 's morgens vroeg om 5 uur moet zijn voor schitterende foto's. Het was ongeveer een uur rijden vanuit ons hotel, dus het was vroeg opstaan.

Verder is er nog een groot meer waar allemaal giftige dampen uit de aarde komen opborrelen. We hebben nog wat restanten van een oude Hindoe-tempel bezocht en zijn toen terug naar het hotel gegaan voor een ontbijt en vervolgens vertrokken naar de Borobudur.

De Borobudur is de grootste Boeddhistische tempel ter wereld. Het is een enorm bouwwerk en heel indrukwekkend. We hadden een gids mee en op een gegeven moment kwamen we bij de bhudda van geluk. Als je die een hand gaf en je deed dan tegelijkertijd een wens, dan zou deze uitkomen. Henk vond het nodig om halsbrekende toeren uit te halen om de bhudda van geluk, die onder een bel zit, een hand te geven en tegelijkertijd te wensen, dat als hij Jacqueline ten huwelijk zou vragen zij "ja" zou zeggen.


Zijn wens ging gelijk daarna in vervulling toen hij Jacqueline vroeg met hem te trouwen. Henk en Jacqueline waren op deze dag precies 2 jaar bij elkaar. Het was voor ons natuurlijk een hele eer om daar getuige van te mogen zijn.

Na de Borobudur zijn we doorgereden naar Yogyakarta, waar we onszelf voor 2 dagen een verblijf in het Hyatt hotel kado hadden gegeven. 's Avonds hebben we samen met Henk en Jacqueline romantisch gedineerd, want er moest toch iets gevierd worden.

De volgende dag hebben we het Kraton van de Sultan bezocht, een traditionele markt, het waterpaleis en Fort Vredeburg.

Het vervelende van Yogyakarta is wel dat er een heel netwerk van mensen in die stad rondloopt, die je gids willen zijn, of je naar achteraf gelegen batikhandelaren willen brengen en dan geld willen vangen. Het was zeer vermoeiend die mensen voortdurend duidelijk te maken niet van hun diensten gebruik te willen maken. Ik ging ze gaandeweg in het Indonesisch, in steeds bozere bewoordingen duidelijk maken, dat ze weg moesten gaan. Gelukkig hielp het al als we lieten merken, dat we Indonesisch spraken en in Indonesie woonden. Daarnaast moet je daar heel erg goed op je portemonnee letten.
Gelukkig zijn dit soort praktijken in Bandung niet aan de orde.

Het Hyatt hotel beschikte ook over een golfbaan en natuurlijk een zwembad. Dus de volgende dag zijn we om 7.30 de golfbaan op gegaan om daar 18 holes te spelen. Aansluitend zijn we bij het zwembad gaan liggen en hebben onszelf op een massage getrakteerd.

's Avonds zijn we naar een voorstelling geweest met op de achtergrond de Prambanan, de grootste Hindoetempel van Java.

De dag erop zijn wij met de trein van Yogyakarta naar Bandung gegaan. De trein reed door hele mooie landschappen en was voor Indonesische begrippen erg comfortabel.

Agus was de dag ervoor al om 4.30 uur vertrokken met de auto naar Bandung en stond ons 's avonds weer op te wachten bij het station en hij was blij Ibu weer te zien. Natuurlijk de anderen ook (Jacqueline heeft hem ook al helemaal in haar hart gesloten).

De dagen daarna zijn we gaan shoppen in de factory outlets. We zijn nog via de Puncak pas met haar theeplantages

naar Bogor geweest, waar we de Botanische tuinen en Villa Buitenzorg (Max Havelaar van Multatuli) hebben bewonderd.


De terugweg was op zich al een hele belevenis waar Agus alle zeilen bij moest zetten om ons weer heelhuids thuis af te leveren. Vooral ook omdat de Ramadan begonnen was, maar daar over de volgende keer meer.

Nog een keer golfen, naar het Angklung optreden en geluncht bij Sapu Lidi. Een bezoek gebracht aan een doveninstituut waar een mevrouw doofstomme tieners opvangt en een vak (kleermaker, masseur, manicure, papier en kaarten maken, voorwerpen van keramiek) leert met ondersteuning van Terre des Hommes en het Liliane fonds. Ze verkopen daar tassen en hele mooie kaarten, keramiek en dergelijke. Margriet heeft gezorgd dat ze ook via de wereldwinkel in Nederland hun artikelen kunnen verkopen. Het is bewonderenswaardig hoeveel uithoudingsvermogen en inzet deze vrouw heeft. Het is dan ook fantastisch om te zien hoe deze ontwikkelingsmedewerkers in dit soort landen werken.