Vrienden uit Nederland en binnenkort zelf naar Nederland.

Zondagavond hebben we onze vrienden Dick en Ans van het vliegveld in Jakarta opgehaald. Ze blijven hier tot volgende week vrijdag en gaan dan weer terug naar Nederland. Wijzelf gaan dan pinkstermaandag 1 juni naar Nederland vliegen. Theo gaat eerst een weekje in Nederland werken en dan vertrekken wij 10 juni voor 2 weekjes naar ons geliefde Frankrijk. Daarna nog een halve week vakantie in Nederland en dan vertrekken we 29 juni weer richting Indonesië.

Morgen gaan we met z'n vieren met de trein naar Yogyakarta, om nog een keertje de Borobudur, de Prambanan en het kraton van de sultan te bezoeken. Dit is een treinreis van 8 uur met een gemiddelde snelheid van rond de 50 km/uur. De trein gaat langs berghellingen door schitterende landschappen. Het enige wat een groot nadeel is, is dat de trein ontzettend smerig is. Je moet van te voren niet drinken, want naar het toilet gaan is een immens grote beproeving die je eigenlijk echt niet wilt ondergaan. Verder moet je ook in de trein nergens aankomen en voor dat je je boterhammetjes wilt nuttigen je handen goed schoonmaken met wetties.

Toch is dit de beste manier om op en neer van Bandung naar Yogyakarta te gaan omdat met de auto je er zonder tussenstops minsten 14 uur over doet en dan vaak over slechte wegen met een gemiddelde snelheid van rond de 60 km/uur.

Dus morgen gaan we weer survivallen en laten we ons weer verrassen met alles wat we tegenkomen.

Jullie begrijpen het al ik zal voor een 1,5 maand even uit de lucht zijn en begin juli jullie weer op de hoogte brengen van al onze belevenissen.

Hieronder en boven nog een aantal foto's van het afscheid van Denise (de internist) die 12 juni met haar gezin weer definitief terug naar Nederland gaat. Dit waren de Dutch ladies: Dolly, Ieme, Denise en ondergetekende.
Denise is door haar donkere huidskleur hier een bezienswaardigheid voor de mensen. Toch blijft ze een bule (blanke) voor de Indonesiërs.

Specifiek straatbeeld Indonesië.

Hier boven zijn een heleboel foto's te zien die heel goed het straatbeeld weergeven zoals wij hier dagelijks aantreffen. Geloof me, we zien op het moment wekelijks nog dingen die het fotograferen waard zijn en die ons toch ook weer steeds doen verbazen.

Een police tidur (slapende politieagent) is een drempel op de weg. Als je hier een doos op zijn kant legt dan zeggen ze 'doos tidur'. Dus een drempel op de weg is een liggende politieagent. Maar tidur betekent letterlijk in het Indonesisch 'slapen'.
De demonstratie (voor het winkelcentrum 'Parijs van Java') stelde niets voor en werd vooral gehouden door vrouwen, maar kijk naar de overmacht van politie. De mannelijke agenten leunden tegen de auto en even zoveel vrouwelijke agenten zaten ergens anders op een muurtje. Ik denk dat de verhouding demonstrant : politie bijna 1 op 1 was. Iedereen is hier behoorlijk bang voor de politie, maar er bestaat de mogelijkheid te demonstreren. Prima toch?

Als je op all images klikt dan worden de foto's groot. Ik zou zeggen veel kijkplezier.

4 kilo lichter, een beetje slapjes, nu alleen nog weer een beetje aansterken en we zijn weer de oude.

Afgelopen week goed ziek geweest en vier kilo lichter geworden, nu alleen nog wat slapjes. Gelukkig is mijn darmstelsel weer tot rust gekomen. De grootste rijkdom op deze planeet is toch wel gezondheid.
Ik had me even helemaal terug getrokken van alles, afspraken afgezegd en Theo heeft 2 dagen thuis zitten werken om zo toch zijn vrouwtje een beetje in de gaten te kunnen houden.

Ik durf nog niet weer aan het Indonesische voedsel te beginnen, vanwege de pittigheid en hou me dan ook nog even bij de gewone Nederlandse aardappelen. Ibu Yayah heeft daar heel erg veel moeite mee, want voor mij moet ze elke dag een paar aardappelen koken. Als je hier aardappelen eet dan bak je die en niet koken. Daarnaast heeft ze problemen met het feit dat als je geen nasi eet dan heb je niet gezond gegeten. Dus elke morgen krijg ik zo'n gezicht van: al weer aardappelen!!! Maar helaas voor haar wil ik dit toch even doorzetten. Gisteren ook nog even met Denise(onze internist) er over gehad en die raadde mij ook aan om even te wachten met al het voedsel wat de darmen weer zou kunnen triggeren.

Iedereen die heel lief gereageerd heeft en mij beterschap gewenst hebben, wil ik heel erg bedanken. Want als je zo ver weg zit van je eigen haard en land, dan vind je je toch al gauw wat meer zieliger dan gewoonlijk. Dat waren dus echte opstekertjes. Wel moet ik zeggen dat ook de expatvrouwen hier zich ook wel om mij bekommerden en dat deed ook goed.