Een auto met chauffeur, foto van Yayah en Theo naar Nederland en ikke...??

Theo heeft weer een auto met chauffeur. De chauffeur haalt hem ’s morgens vanaf ons hotel op en ’s avonds van zijn werk. Ook als Theo naar de fabriek moet, ongeveer 1,5 uur rijden, dan wordt hij daar heen gereden door onze chauffeur. We weten nog steeds de naam van de chauffeur niet en communiceren met hem is al helemaal niet mogelijk, want hij spreekt geen woord Engels. We moeten iemand anders van te voren hem op laten bellen en die moet hem dan vertellen wat wij willen.

Dit is zogenaamd een zwarte taxi met chauffeur, dus geen meter maar je maakt met hem afspraken voor een ritje of voor een week als dat vaste ritten zijn.
Waarom hebben we dat gedaan? Om de doodeenvoudige reden dat Theo 2 weken geleden 2 dagen achter elkaar thuis kwam en toch wel heel erg onder de indruk was van de rijstijl van de taxichauffeurs.

Racen als gekken, tegen het verkeer in, op verkeerde weghelften voorsorteren, alles wat maar af te snijden was, afsnijden en zigzaggend tussen de auto’s door. Overstekende mensen moesten rennen voor hun leven om niet onder zijn taxi te komen. Ik weet dat het gek klinkt, maar echt het is een heel gewone zaak hier in China. We hebben ooit iemand gesproken die in China gewoond had en die vertelde ons, dat hij niet de dagen telde dat hij weer naar huis ging, maar de dagen telde dat hij nog in een auto moest zitten in China.

Ikzelf had net een artikel gelezen waarin stond, dat de gemiddelde leeftijd van overlijden van Nederlanders die in  het buitenland wonen rond de 54 jaar lag, dus dat is 20 jaar korter dan de gemiddelde leeftijd als je in Nederland woont. In dat artikel stond, dat dit getal zo laag was door het verongelukken van Nederlanders in het buitenland. Daarnaast is er ook een grotere kans op infectieziekten, en natuurlijk ook de slechte medische omstandigheden in dit soort landen. Nou aan dat laatste kun je niet zoveel doen, maar die andere 2, de kans op ongelukken en infectieziekten kun je wel proberen zo klein mogelijk te maken. Dus hebben we maar besloten voor Theo een auto met chauffeur in te huren en het bevalt ons geweldig, hij rijdt voor Chinese begrippen heel erg netjes en het geeft ons een goed gevoel.

Verder heb ik hieronder nog een leuke foto die ik van Margriet gekregen heb. We hadden Margriet nog een centje van ons mee gegeven voor alle personeelsleden, toen ze nog een keer weer richting Indonesië ging vorige week.

Op de foto die gemaakt is in het huisje van Ibu Yayah staat Ibu Yayah samen met haar zwaar gehandicapte dochter Rosida.

Rosida werkte aan een opdracht. Ze moest allemaal minuscule kraaltjes en palletjes in een kantrand van een jurk naaien. Onwaarschijnlijk dat haar dat lukt met haar handicap. Het lukt haar om 3 tot 4 jurken per dag te maken en dat levert haar dan ongeveer 9 tot 12 duizend Rp (€ 0,70) op.

Maandagnacht 12.00 uur Chinese tijd vliegt Theo naar Nederland en donderdagmiddag rond 17.00 uur is hij weer terug in Shenzhen. Ik zal in die tijd even voor mezelf moeten zorgen en het even zonder hem moeten stellen hier in China.

 En ja .............wij zijn ook naar Avatar in de bioscoop geweest

en heerlijk bij Starbucks uit het raam zitten kijken naar de mensen in een drukke winkelstraat dit is het grootste electronicacentrum van Shenzhen en misschien wel van China.

We zullen ze nooit vergeten!!!!!

Natuurlijk voor iedereen de beste wensen voor 2010.

We zijn dinsdagavond weer goed aan gekomen in China en hebben Shenzhen eigenlijk zo aangetroffen, als dat we het achter gelaten hadden in december. Ik heb de dozen(we hadden de koffers nodig voor de terugreis naar Nederland) met al onze spulletjes die we hier in Shenzhen hadden, weer uitgepakt en we zitten weer als vanouds in een ander appartementje nu op de 13de verdieping.

Het bezoek aan Bandung was heel erg heftig en emotioneel. Op het vliegveld werden we net na de douane opgewacht door de oom van Ayu(de vrouw van Agus). Hij scheen op het vliegveld te werken en het rare ervan was dat we hem in al die keren dat we geland waren op Jakarta nog nooit ontmoet hadden. Wat hij graag wilde weten was: hoe lang we bleven en of we weer terug zouden komen na de kerst. We hadden ons voor genomen eerst het personeel in te lichten over dat onderwerp, en dus gaven we ontwijkende antwoorden. Toen we later met hem bij Agus aan kwamen, gingen ze met elkaar brabbelen. Wat bleek nu het geval, deze oom moest controleren of wij inderdaad voor de laatste keer in Indonesië waren en dan had hij waarschijnlijk Agus geld gegeven zodat deze zijn lening van 2,5 miljoen Rp (€175,00) kon aflossen.

Bij thuiskomst lagen er allemaal cadeautjes nog voor mijn verjaardag, dit maakte het er niet makkelijker op. De volgende dag ’s morgens werden we door iedereen hartelijk verwelkomt en waren ze allemaal heel erg blij om ons weer te zien. We zijn met ze in de garage (op hun grondgebied) gaan zitten en daar heb ik mijn cadeautjes uitgepakt.
Daarna moest Theo dan gaan uitleggen, dat het afgelopen was en dat ons dat heel erg veel pijn deed. Bij iedereen sprongen de tranen in de ogen en Ibu Yayah en Lilis waren helemaal uit het veld geslagen. Agus begon direct over zijn lening en was helemaal in paniek. Ik heb het allemaal nog een beetje toegelicht, het feit dat we het hen niet eerder hebben kunnen laten weten en de reden waarom het afgelopen was.

Na het gesprek hebben we Agus bij ons geroepen en hem zijn schuld kwijt gescholden. Hij stond als een klein kind te huilen, het erge daarvan is dat ik dan rustig mee ga zitten huilen. Een poosje later kwam hij weer terug om zijn telefoon die hij ooit van ons zogenaamd in bruikleen had gekregen terug te geven. (zie blog van 23-6-2008 De tuinman en de maid ) Natuurlijk mocht hij deze ook houden.

Theo is later met mensen van het kantoor gaan praten en we hebben het zo goed mogelijk voor hen geregeld. Ze kregen nog de maand december betaald en nog minstens 1 maand extra vanuit het bedrijf. Daarnaast hebben wij ze elk ook nog een enveloppe met inhoud gegeven, zodat ze zeker de komende maanden nog iets hebben. Agus mag voor alsnog bij het bedrijf blijven werken.

Samen met Ibu Yayah en Lilis ben ik onze spulletjes gaan verzamelen. Ik had een plekje gereserveerd voor onze spulletjes en alles wat we niet mee zouden nemen werd in de kamar tamu (ontvangst kamer bij de voordeur) gezet. Ze hielpen me heel erg goed mee en als we elkaar aan keken dan sprongen de tranen weer in onze ogen, dus van heel veel communicatie was geen sprake.

Gelukkig wisten ze heel erg goed wat van ons was en wat van de huiseigenaar was, want ik wist het allemaal niet zo goed meer. Daar waar Yayah het niet wist werd Agus ingeschakeld, want die wist echt nog precies wat ik zoal in die 1,5 jaar allemaal gekocht had. Verder vond Agus ook dat Ibu Asep alle verbeteringen die we aan het huis aangebracht hadden weer moest in leveren. De extra wandcontactdozen die we geplaatst hadden, moesten weer verwijderd worden en de oude plafondlampen moesten weer terug gehangen worden. Hij vond dat dat zijn taak was en geloof me het huis is bijna weer net zo kaal opgeleverd als toen we er in trokken.

We hadden ze zaterdagmorgen allemaal laten komen en toen moesten ze de spullen die we voor hen bestemd hadden onder elkaar verdelen. Met z’n allen gingen ze deze spullen naar de garage brengen en in vieren delen. Ze wilden het eerst buiten op de oprit doen, maar ik heb de auto uit de garage laten zetten, want ik zag de hele uitdragerij al buiten staan.

Op een gegeven moment hadden ze 4 rijtjes met spullen gemaakt. We hadden ook 2 matrassen weg te geven en ik had al 2 dagen lang tegen Agus en Ibu Yayah gezegd dat 1 daarvan voor Agus was. Ibu Yayah dacht daar anders over en vond dat Lilis die moest hebben. Ik heb daar dan ook op het laatste moment ingegrepen en in het bijzijn van iedereen gezegd dat zij of Lilis een matras kreeg en die andere voor Agus moest zijn. Toen zei ze dat Agus dan maar aan degenen die geen matras kregen geld moest geven. Als hieruit niet blijkt hoe hard ze onder elkaar kunnen zijn en hoe survival of the fittest in zijn werk gaat, dan weet ik het ook niet meer. Uiteindelijk zijn Agus en Yayah beiden met een matras naar huis gegaan zonder dat er iets gecompenseerd is, dat mag duidelijk zijn. Ibu is en blijft dan toch de baas.

Ze mochten de auto gebruiken om de spulletjes naar hun huisjes te brengen, maar een poosje later kwam Lilis bij mij en meldde dat er een probleem was. De matrassen pasten niet in de auto, even werd er geopperd om de matrassen boven op het dak van de auto te leggen, in Indonesië niet ongebruikelijk, maar Agus vond dit geen goed idee. Ze konden wel voor een kleine pick-up zorgen, maar dat kostte natuurlijk geld. Ik zei dat wij dat wel betaalden en dat ze die maar moesten regelen.

Op maandagmorgen was het dan zover we moesten definitief afscheid van Yayah, Pak Handi en Lilis nemen. Dit was enorm emotioneel en heel erg moeilijk, je wilt dan nog zoveel tegen elkaar zeggen, maar dat is dan gewoon niet mogelijk. Het personeel moest ook niet alleen afscheid van ons nemen maar ook van elkaar. Vooral Ibu Yayah en Agus hadden het heel moeilijk om afscheid van elkaar te nemen. Ibu Yayah was als een moeder voor hem en tot mijn grote verbazing vielen ze elkaar in de armen, want ik leefde altijd in de veronderstelling dat een getrouwde moslimman een andere vrouw niet mocht aanraken in ieder geval niet op deze wijze.

We hebben met z’n allen toch meer dan 1 jaar heel erg nauw met elkaar opgetrokken en dan is het toch wel heel moeilijk om die band te verbreken.

Natuurlijk was het afscheid nemen van Agus op het vliegveld enorm heftig, we stonden beiden weer te huilen en ook Theo had tranen in zijn ogen. Het is toch echt een jongen die we nooit meer zullen vergeten. Hij en Lilis smsen mij nog geregeld en we hebben ons voorgenomen om ze toch een beetje als onze Foster parents kindjes te zien.