Alles begint nu definitief te worden.

Vandaag hebben we grote slagen gemaakt. De reis is geboekt op 7 maart. We vliegen met de KLM en een heleboel bagage naar Indonesie. De taxi is geregeld. Die zal hier om 16.00 uur voor de deur staan. Het hotel is gereserveerd. De documenten die we in Nederland moesten verzorgen hebben we allemaal ingescand en naar Indonesie gemaild, zodat de mensen daar voor een werkvergunning en verblijfsvergunningen en visa kunnen zorgen. Theo heeft een internationaal rijbewijs opgehaald, hoewel hij absoluut niet van plan is om daar te gaan rijden, maar dat is puur voor als het een keer noodzakelijk mocht zijn. Verder zijn we nog de laatste abonnementen aan het opzeggen, hopelijk dat dat allemaal feilloos zal verlopen. Ik heb het dan over @home waar we internet, TV en telefoon van hebben.
Al met al is het overduidelijk dat we na vandaag kunnen zeggen: Indonesie here we come!!

Tijd gaat nu wel heel erg snel!!

Eerst lijkt 8 maart nog mijlenver weg maar geloof me het nadert met rasse schreden. Deze week ben ik naar een cursus geweest, die alleen bedoeld was voor de partner van de uitgezonden werknemer. We waren in totaal met 5 dames, die allemaal in maart of april dezelfde stap gaan ondernemen. Alleen de bestemmingen waren anders: Amerika, Hong Kong, Australie, Israel en natuurlijk Indonesie. Denk nu niet dat wat ik ook dacht, dat zijn toch totaal andere landen dan Indonesie en staan daar ook niet mee in verhouding. Klopt bij heel veel dingen zal het in Indonesie minder ontwikkeld zijn t.o.v. Nederland. Toch heb ik gedurende deze dagen gehoord, dat de genoemde landen allemaal zo hun bijzonderheden hebben: in Tel Aviv bomaanslagen in bus en binnenstad en een moeilijke taal, in Amerika rijbewijs opnieuw behalen, de prestatiedrang en de bekende No-Go area's, in Australie de slangen en giftige spinnen, het afgelegen wonen en het verdwalen, in Hong Kong het moeten horen van boeren, slurpen, winden laten en het eten van o.a. insecten en gebakken teennagels van kippen. Elk land heeft natuurlijk ook zijn positieve bijzonderheden, die gaan we dan ook met veel plezier ontdekken.
Al met al werden we ons er met z'n allen gedurende de cursus van bewust, dat we naar een andere cultuur gaan en van de doorgewinterde expatdames die deze cursus gaven, hebben we allemaal de opdracht gekregen bi-cultureel te worden. Verder vooral heel erg veel genieten, je eigen humor houden en heel veel van de cultuur van het land leren.

Met ons huispersoneel zullen wij zeker nog het e.e.a. gaan beleven, door misverstanden of door het grenzen zoeken van het personeel. Daar zal dan voor ons een uitdaging liggen om dat in goede banen te leiden.

Verder zijn we nu heel erg druk bezig de puntjes op de welbekende ii te zetten en te zorgen dat we zorgeloos kunnen vertrekken.
Nog 1 keer een serie inentingen.
Nog een aantal bezoekjes afleggen bij onze familie en vrienden.
Kijken wat er allemaal mee moet en vooral hoe. Golftassen, gitaarkoffer, en de rest van de koffers. Nog een doos vol met allemaal boeken.
Uiteindelijk valt het toch altijd weer tegen wat we zoal mee willen hebben.

Selamat tahun baru!

(Gelukkig nieuwjaar)
We tellen al in weken tot het echte moment van vertrekken (8 maart?). Alle voorbereidingen zijn in volle gang. Prikken gehaald (nog een aantal te gaan), veel vrienden en familie gezien en de papierwinkel is bijna op orde. Wat wel tegenvalt is de zogenaamde expertise van al die specialisten die je denken te kunnen helpen. Voor Indonesië wordt geadviseerd dat je ziektekostenverzekering ook behandeling in Singapore dekt, maar bij IAK weten ze zelf niet dat dat wel (gedeeltelijk) in hun polis is opgenomen. Totdat je ze daarop wijst. Het lijkt wel of je alles zelf moet doen.

Leuk is wel dat we samen aan een spannend project werken. Het is toch wel anders dan een andere baan krijgen of verhuizen. Of beide. En veel mensen die je gaan opzoeken (zeggen ze). Als ze maar niet allemaal tegelijk komen! Iedereen is overigens uitgenodigd om ons 25-jarig huwelijksfeest in Indonesië te komen vieren ;-)

Komende week nieuw paspoort halen en visum en werkvergunning aanvragen. Voor je het weet zitten we daar.

Titia en Theo