Weer terug in Den Bosch.

Afgelopen maand is voorbij gevlogen en we hebben het reuze druk gehad. We kwamen met heel veel bagage vanuit China in Den Bosch aan, maar daarnaast stonden er ook nog 8 hele grote onuitgepakte verhuisdozen uit Bandung voor ons in de berging, deze waren in februari gearriveerd. Voordat we alles weer een plekje hadden gegeven, waren we al weer eeen aantal dagen verder.

Natuurlijk hadden we het ook druk met het ontmoeten van iedereen en het weer regelen van zaken voor ons definitief verblijf in Nederland: internet, televisie, telefoon, apk-keuring, gemeente en belastingdienst enz.

Is remigratie nou moeilijk? Sommige dingen zijn en gaan weer als vanouds, maar toch merk je dat we over een aantal zaken wel anders zijn gaan denken.
Het drukke leven hier met de vele stressmomenten zijn toch wel heel opvallend, zeker in Indonesië was dat een veel rustiger leven. Het verkeer hier is in verhouding met China een genot, ondanks het feit dat je hier ook wel wegmisbruikers hebt. Kleine dingetjes waar we ons vroeger direct druk over maakten, stappen we nu zo overheen.

Waar we zeker heel erg van genieten is dat het zo laat donker wordt. In Indonesië was het altijd om 18.00 uur donker en in China was dat rond 18.30 uur. Terwijl zowel in Indonesië, als in China de temperaturen 's avonds vaak zo rond de 25C of hoger waren. Natuurlijk genieten we van de supermarkten waar we weer alle Nederlandse produkten kunnen krijgen, maar we missen toch ook wel de rijst en de sterk gekruide gerechten.

Wat wel heel erg opvalt is: dat we ons soms afvragen of we wel weggeweest zijn. Blijkbaar went het weer zo snel, dat we tegen elkaar moeten zeggen dat we nog maar net weer thuis zijn van meer dan 2 jaar weggeweest te zijn naar Azië.

Volgende week gaan we voor een aantal weken lekker op vakantie naar Frankrijk en dan zullen we nog eens met veel plezier terugkijken op onze uitzending en al onze belevenissen.

Dit was ons laatste verhaal op ons blog. Soms ging het makkelijk, soms was het ook een opgave. Maar uit de reacties die we gekregen hebben, hebben we begrepen dat jullie het leuk gevonden hebben. Bedankt voor jullie trouwe aandacht en steun.

Theo en Titia van de Velde

Het zit er op!!!

Het zit er op. Onze uitzending komt dit weekend tot een definitief einde. Zaterdagnacht vliegen we terug naar Nederland.

Het zouden 2 jaar Indonesië zijn, maar het is uiteindelijk ongeveer 1,5 jaar Indonesië en 9 maanden China geworden.

We hebben heel erg veel mee gemaakt, leuke dingen en minder leuke dingen, vooral de laatste maanden in China waren redelijk zwaar.

Er moest een heel groot project voor 1 april klaar zijn en tussentijds moest ook het bedrijf hier in China afgebouwd worden. Voor 1 april moesten er 162 borden afgemaakt zijn en getransporteerd worden naar België. De borden wegen tussen de 400 en 800 kg.

en steeds meer Chinezen die mee helpen dragen....

In de maand april was er nog één administratieve kracht over, die Theo hielp om het administratief helemaal af te ronden.

We hebben goed kennis kunnen maken met de Chinese cultuur, deze verschilt toch wel veel met de onze en ook die van de Indonesiër.  Natuurlijk hebben we ook genoten van beide landen.

Een groot probleem in China was ook de taal. De Chinese regering stimuleert in tegenstelling tot de Indonesische regering absoluut niet dat er Engels geleerd wordt. De Chinese regering doet er echt nog alles aan om de mensen niet verder te laten kijken dan hun eigen grenzen. De censuur op tv, kranten en Internet wordt nog steeds heel erg toegepast. Om deze reden heeft Google zijn bedrijf hier dan ook gesloten. Het was voor mij ook moeilijk om mijn blog te beheren, want ook die wordt hier in China geblokkeerd. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik me ook wel een beetje ingehouden heb om niet alles te schrijven. Als je in China  niets verkeerds zegt, dan word je met rust gelaten. Zware gevangenisstraffen zijn hier niet ongewoon.

Wat na ruim 2 jaar nog steeds veel indruk op ons maakt is de armoede die we in beide landen gezien hebben. Het overgrote deel van de bevolking, zowel in Indonesië als in China, moet veel werken (6 à 7 dagen en dan dagen van vaak 12 uur) om alleen maar eten te kopen en onderdak te hebben. Een euro is in beide landen enorm veel geld. Vaak voel je je als blanke heel vervelend, omdat je in verhouding met deze mensen zo ontzettend rijk bent. Je wilt ze allemaal wel helpen, maar dat gaat natuurlijk niet, het zijn de regeringen die dat moeten doen.

We gaan met een schat aan sociale-, culturele- en andere levenservaringen terug naar Nederland. We hadden het voor geen goud willen missen. Nu moeten we weer remigreren en men zegt dat dat nog moeilijker is dan emigreren. Dus als jullie binnenkort een paar afwijkende mensen in Den Bosch tegenkomen dan zullen wij dat wel zijn. Over ongeveer een maandje ga ik nog een artikeltje schrijven hoe het ons is vergaan na onze thuiskomst.

Natuurlijk vinden we het leuk om weer terug te gaan naar Nederland. Weer met iedereen leuke en gezellige dingen te ondernemen, maar vooral ook weer dicht bij Robbert Jan en Aldonus te kunnen zijn. We zijn trots op Robbert Jan dat hij natuurlijk ook mede dankzij Aldonus zo ontzettend goed voor zichzelf heeft gezorgd,waardoor wij ook een stuk minder bezorgd in het buitenland konden vertoeven.

Wij willen iedereen bedanken voor het trouw blijven volgen van onze avonturen op ons blog de afgelopen jaren en de reacties die we van velen van jullie hebben mogen ontvangen. Dat was altijd heel erg leuk en het maakte het verblijf in het buitenland natuurlijk ook gemakkelijker.

Bedankt allemaal!!!